بکار گیری قضاوت صحیح برای شناخت بهتر دیانت بهائی

مدتهاست که مشکلات جامعه بهایی ایران فکرم را مشغول کرده. اگرچه بهاییان ایران نیز همان سختیهایی را تجربه میکنند که پیروان اولیه سایر ادیان تجربه کرده اند، به نظرمیاید با پیشرفت فنآوری و گسترش ارتباطات و بالا رفتن سطح تحصیلات و آگاهی های مردم در این عصر کاهش سطح این فشارها و مظالم میبایست روند سریعتری داشته باشد. علت اینکه محدودیتهای وارده به جامعه بهایی ایران در طی سالیان اخیر نه تنها کمتر نشده بلکه در بعضی موارد بیشتر هم شده، موفقیت حاکمیت درسدّ کردن جریان اطلاع رسانی صحیح در ارتباط با دیانت بهایی به مردم ایران بوده است. این مسئله باعث شده که نه تنها بسیاری از مردم عادی، بلکه جمع کثیری از روشنفکران و فرهیختگان ما نیز به مسئله احقاق حقوق انسانی این بزرگترین اقلیت مذهبی ایران به دیده تردید نگاه کنند، از پرداختن به آن وحشت داشته باشند و یا اینکه آنرا در اولویت اقدامات و فعالیتهای خود قرار ندهند. بنابراین به نظر من آگاه سازی مردم در ارتباط با دیانت بهایی اولین و مهمترین قدم در راه احقاق حقوق شهروندی پیروانش است. اما چطور میتوان این آگاهی را بوجود آورد؟ کتب و آثار بهایی در ایران تقریباً نایابند، ولی به زعم من برداشتن اولین قدم در شناخت این دیانت پیش از مطالعه آثارآن به پیروی از قضاوت صحیح هر یک از ما نیاز دارد. ببینیم چگونه.

برای مطالعه ی ادامه ی مقاله بر "ادامه متن ..." کلیک کنید.

  نمی‌دانم 160 سال زیاد است یا کم. اما بیایید به آن دوران برگردیم. دوران حکومت قاجار. شاید با وضعیتی که امروزه در ایران وجود دارد، تصور خصوصیات جامعه‌ی 160 سال پیش کمی مشکل باشد. امروزه علاوه بر مردان، زنان نیز تا حدی در عرصه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند. اما آن زمان چه؟ پدرم تعریف می‌کند که یکی از اقوامشان -که یک خانم بوده- برایش از دوران گذشته خاطراتی می‌گفته‌است و در میان این خاطرات اشاره نموده که زن در زمان‌های گذشته از جایگاه پایینی برخوردار بوده‌است. مثلاً زنان در آن زمان از نظر ارتباط با دیگران بسیار در مضیقه بوده‌اند و اجازه‌ی صحبت کردن با مردان را نداشته‌اند. هنگامی که مردی به در خانه‌ی دیگری می‌رسید و در می‌زد، اگر مرد در خانه بود که جواب می‌داد، ولی اگر نبود زن تنها اجازه داشت تا سه جمله سخن بگوید: "کیست؟"، "چه کار داری؟"، "شوهرم در منزل نیست."